Gelukzoekers

De Hortus wordt draaiende gehouden door een grote groep mensen, die niet voor hun werkzaamheden worden betaald. Wie zijn die mensen die voor niets hun handen uit de mouwen steken? Een deel van hen is gepensioneerd. Anderen combineren een betaalde baan of een studie met vrijwilligerswerk. Weer anderen hebben (tijdelijk) moeite met het vinden van een geschikte plek op de arbeidsmarkt. Ook cliënten van Cosis, mensen met een verstandelijke of psychische beperking, dragen hun steentje bij.

Wat motiveert hen om dagelijks de strijd aan te gaan met onkruid? Om urenlang op de knieën door de Chinese tuin te kruipen om paadjes te herstellen? Om keer op keer alle ganzenpoepjes op de boulevard te verwijderen? Om op regenachtige dagen in de entreehal te wachten op bezoekers die dan vast niet komen?

De redenen voor werken bij de Hortus zijn heel divers. Sommige mensen zullen vooral worden aangetrokken door de groene omgeving. Uit diverse wetenschappelijke onderzoeken is gebleken dat het mensen goed doet als ze in een groene omgeving verblijven. In Japan wordt ‘bostherapie’ vergoed door zorgverzekeraars. Mensen met een (dreigende) burn-out worden door hun werkgevers letterlijk het bos ingestuurd. Meer nog dan zitten op een bankje en luisteren naar het geruis van bomen en vogelgekwetter zorgt het wroeten in de aarde voor geluksgevoelens.

Werkgeluk was het thema van de Noorderlinkdag dit jaar. Ik had het geluk dat ik daar naar toe mocht om te leren hoe ik mijn werkgeluk kan vergroten. Een van de sprekers was filosoof Lammert Kamphuis. Hij schetste in een rap tempo de geschiedenis van het gedachtengoed over ‘werk’. In onze huidige maatschappij wordt onze identiteit vooral bepaald door het werk dat we doen. ‘Ik werk, dus ik ben’. Omdat werk tegenwoordig zo’n belangrijk deel uitmaakt van hoe we onszelf zien stellen we ook steeds hogere eisen aan ons werk. Dat we er geld mee verdienen is mooi meegenomen. Maar we willen er ook onze passie in kwijt kunnen, het moet ons uitdagen, we willen leuke collega’s en wat al niet meer. Torenhoge verwachtingen leiden vaak tot teleurstellingen. ‘Als we nu eens beginnen met het bijstellen van onze verwachtingen, dan voelen we ons vast al iets gelukkiger’ stelt Kamphuis voor. ‘Als we minder waarde hechten aan betaald werk, worden we daar dan ook gelukkiger van?’ vraag ik me af. Wij zijn meer dan ons werk toch? Helaas hebben we geld nodig om comfortabel te kunnen leven. Ik ga onmiddellijk op zoek naar een rijke man. Voor mijn portie geluk ga ik dan wel naar de Hortus.

 

naar nieuwsoverzicht